Ο επιθετικός της εθνικής ομάδας της Παραγουάης και της ιταλικής, Cremonese με αφορμή το φιλικό της χώρας του κόντρα στην Ελλάδα το βράδυ της Παρασκευής (27/03, 21:00) θυμήθηκε και την προηγούμενη φορά που αγωνίστηκε στο ίδιο γήπεδο κόντρα στον Ολυμπιακό για το UEFA Europa League…
– Antonio θυμάσαι την προηγούμενη φορά που αγωνίστηκες σε αυτό το γήπεδο(σ.σ. Ολυμπιακός – Real Betis 0-0, σεζόν 2018-19, είχε μπει αλλαγή στη θέση του Joachin Sanchez);
A.S: “Φυσικά το θυμάμαι και το παιχνίδι και το γήπεδο. Εκείνο που μου έχει μείνει είναι ότι το φίλαθλο κοινό είναι ιδιαίτερα ένθερμο εδώ, έχει μεγάλο παλμό και πάθος για την ομάδα που αγαπάει. Έχω φίλους που έχουν παίξει στην Ελλάδα, είναι όλο και πιο ανταγωνιστικό το πρωτάθλημα σας εδώ και έρχονται καλοί παίκτες τα τελευταία χρόνια”.
– Ποιές είναι οι φιλοδοξίες της Παραγουάης που επέστρεψε σε τελική φάση μετά από 16 χρονια;
A.S.: “Οι φιλοδοξίες είναι υψηλές και θετικές αναμφίβολα. Είμαστε χαρούμενοι που περάσαμε στην τελική φάση (σ.σ. στον ομιλο θα παίξουν με ΗΠΑ, Αυστραλία και Τουρκία ή Κόσοβο), προσπαθήσαμε πολύ για αυτό. Ηταν ένα όνειρο να παίξω σε τελική φάση μουντιαλ. Ειμαι βέβαιος πως με την καθοδήγηση του προπονητή μας (Gustavo Alfaro) και θα είμαστε έτοιμοι οταν πρέπει…”
(O Antonio Sanabria είναι 45 φορές διεθνής με την Παραγουάη για λογαριασμό της οποίας έχει σκοράρει 7 φορές. Αγωνίζεται στη Serie A με τη νεοφώτιστη Cremonese, μεταξύ άλλων έχει στο παρελθόν φορέσεις τις φανέλες των Barcelona B, Roma, Sassuolo, Real Betis, Genoa, Torino κλπ…)
Γεννήθηκα στην Αθήνα και ένα από τα πράγματα που αγάπησα πολύ νωρίς ήταν το ποδόσφαιρο. Από μικρός συνειδητοποίησα ότι η καρδιά μου… χτυπούσε πιο δυνατά στα παιχνίδια της Τετάρτης συγκριτικά με εκείνα της Κυριακής, ακόμα και αν σε αυτά δεν συμμετείχαν ελληνικές ομάδες. Το διεθνές ποδόσφαιρο εξελίχτηκε σε μεγάλη “καψούρα” και πάθος, έστω κι αν οι σπουδές αθλητικής δημοσιογραφίας ήρθαν αρκετά καθυστερημένα διαδεχόμενες αυτές του σχεδιασμού εσωτερικών χώρων! Ευγνωμονώ τον Θεό που με βοήθησε να κάνω επάγγελμα το… ταξίδι της παιδικής μου φαντασίας. Η μελαγχολία που μου προκαλεί η άνιση σύγκριση του ελληνικού με το διεθνές ποδόσφαιρο είναι μάλλον αναπόφευκτη, αλλά σε αυτή τη ζωή δεν μπορεί κανείς να τα έχει όλα!
Μπορεί επίσης να σας αρέσει